Topic: [privé] Boswandeling  (gelezen 1517 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

  • *
07 september 2015, 16:13
Locatie: Blokhut van Lokar
Datum: maandag 12 augustus, avond
Spelers/personages: MarquiseCarabas (Barbara en Diederik) en Alina (Lokar)

'Het zou hier in de buurt moeten zijn,' zei Diederik. 'Er is daar inderdaad een huisje, zoals hij zei.'
Tussen de bomen door meende Barbara al een glimp van het betreffende bouwwerk op te vangen. Het stond dicht op de zandweg, wat betekende dat ze mogelijk gezien konden worden als ze doorliepen. Ze stond stil. 'En waar zei hij dat het vandaan kwam?'
'Hij was een beetje vaag,' antwoordde haar metgezel, 'maar hij was in een greppel gevallen, en daarvan is er hier aan elke kant één. Daar achter,' hij wees over zijn schouder, 'is een grasveld, aan de andere kant is het wat ruiger, dus dat lijkt me waarschijnlijker.'
'En hij weet zeker dat hij tot hier achtervolgd is...' mompelde Barbara.

Ze had haar gebruikelijke kleding verwisseld voor een eenvoudige, onopvallende jurk en een kapmantel, waaronder ze haar haar losjes bijeengebonden had. Deels omdat dit praktischer was voor een expeditie in de buitenlucht - de zoom van de jurk was al stoffig van de zandweg, wat door de kleur echter niet opviel - en deels omdat het haar reputatie niet goed zou doen om herkend te worden als iemand die 's nachts in donkere bosjes rond sloop. Diederik droeg aan zijn riem de kruisboog die ze voor hem had gekocht. Zijn vingers speelden zenuwachtig met het wapen. Ze wist dat hij er niet blij mee was, maar er was kans dat ze hier gevaarlijke wezens zouden tegenkomen. Of zelfs fabelwezens.

'Beter niet aankloppen?' vroeg ze.
Diederik schudde zijn hoofd. 'Volgens Rinus is de bewoner niet erg vriendelijk. Hij zou ons waarschijnlijk direct wegsturen.'
'Dus we kunnen beter eerst rondkijken en dan eventueel nog vragen of hij iets gezien heeft,' vulde Barbara aan. Ze liep een paar passen terug langs de bosrand, op zoek naar een opening in het struikgewas.

Het was twee maanden geleden dat de huisgenoot van Diederik hier een vreemd wezen had gezien. Twee maanden! Maar het was de enige strohalm waar ze momenteel naar kon grijpen. Bovendien waren er vergelijkbare, recentere geruchten uit de omgeving gekomen. Het verhaal van Rinus was ouder, maar was het enige met een duidelijke locatie.
Ze wist niet zeker of ze geloofde dat het wezen hier nog altijd zou zitten. Ze wist alleen dat ze al een week thuis tussen de boeken en kranten had gezeten zonder nieuwe aanwijzingen, en smachtte naar een kans om een stapje verder te komen.

Ze wenkte Diederik en tilde haar rok op om tussen de struiken door het bosje in te lopen. Het licht dat verderop door een raam scheen, duidde erop dat de bewoner thuis was, maar in het donker zou hij hun aanwezigheid hopelijk niet opmerken.

'Au!' mopperde Diederik, die met zijn hand in een braamtak greep.
'Sst!'
Na nog een vlugge blik op het raam richtte Barbara haar aandacht op de schaduwen tussen de bomen, zoekend naar iets dat niet op zijn plaats leek.

  • *
11 september 2015, 17:13
Tegelijkertijd keken nu ook twee groene ogen uit het raam van de blokhut, zoekend naar iets dat niet op zijn plaats leek. Aarzelend hield Lokar zijn olielamp op, alsof het licht nét dat beetje meer zou onthullen als hij de lamp hoger hield en tegen het glas drukte, dan wanneer hij deze naast zich hield. Hij wist toch echt zeker dat hij wat gehoord had. Toen besefte hij zich dat zijn silhouet duidelijk afgetekend zou staan tegen het raam; een open doel voor iedereen met kwade bedoelingen. Onmiddellijk stapte hij weg en liep hij terug de hut in. Wel in elk geval was Aleida er nu niet. Die zou weer in paniek raken om Godard. Ze zag Godard overal in. Zelfs in hem. Hij rekte zich slaperig uit en wierp weer een blik op het raam. Hij zou het eigenlijk moeten negeren, dacht hij. Gewoon negeren en hopen dat wíe er ook buiten was, of wát het ook was, een ander zou gaan zoeken om het leven zuur te maken. Maar het bleef aan hem knagen. De schreeuwer was een man geweest, en het geluid klonk uit de richting van de struiken. Hij werd dus bespied, of er sloop iemand rond, zelfs na ontdekt te zijn. In geen van beide gevallen de werkwijze van een huurmoordenaar. Dan was er nu al een pijl of kogel door het raam geschoten en had hij een keurig rond gat in zijn schedel gehad. De man vloekte. 'Moet ik verdomme toch nog gaan kijeken naar die verrekte landloper...' mopperde hij. Een pijnkreet betekende een verwonding, en hij zou niet nog eens iemand kunnen gebruiken die zieltogend op zijn drempel kwam kronkelen. Nee, dan verzorgde hij de drommel liever buiten. Hij pakte Aleida's tas met geneeskrachtige kruiden en verbandjes en slingerde die om zijn schouder, voor hij naar zijn laarzen zocht. Hij droeg slechts een onderhemd en een broek, maar dat zou wel volstaan. Hij was niet van zins om lang buiten rond te gaan spoken. Hij wist ook vrijwel niks van het behandelen van wonden, maar moeilijk kon het vast niet zijn, toch? En met die insteek stapte hij de deur uit, luisterend naar meer geluiden.
Whenever you're sad, I'll whip your tears away. :)
~Asmodeus

  • *
19 januari 2016, 21:01
Het silhouet bij het raam was verdwenen. Barbara begon weer met ademhalen en gebaarde naar Diederik dat hij door kon lopen. Ze wierp nog een laatste blik naar het huisje, maar er was geen beweging meer. De bewoner moest hebben geconcludeerd dat het geluid zijn verbeelding was geweest.

'Waar zoeken we precies naar?' fluisterde Diederik.
Barbara zuchtte. De jongen was enthousiast, maar ze moest hem alles drie keer uitleggen. 'Sporen van-'
'Wat voor sporen?' onderbrak Diederik haar. Hij dook onder een boomtak door en keek zoekend, maar willekeurig om zich heen. Barbara wist heel goed dat ze zelf niet veel doelgerichter bezig was. Het zou toeval zijn als ze over een duidelijk spoor struikelde. Ze hoopte dat het toeval haar vandaag goed gezind was.
'Zijn beschrijving leek het meest op de afbeeldingen van satyrs,' fluisterde ze. 'Of... iets anders met hoorns en bokkenpoten. Hoefafdrukken dus. Of... plukjes vacht?'
'Ik zag een eindje terug geiten lopen,' merkte Diederik op.
'Of iets dat er vreemd en bovennatuurlijk uitziet,' hield Barbara stug vol. 'Niet zeuren, man, zoeken!'

Ze sloop een paar stappen opzij, zodat ze samen sneller het bosje konden uitkammen, en tuurde langs de donkere grond. Hij zat vol onregelmatigheden en haar nachtzicht was net voldoende om niet bij elke stap te struikelen. Maar de voetstappen van een satyr zouden herkenbaar zijn, hield ze zichzelf voor. Of misschien had hij wel iets achtergelaten. Een boodschap, die Diederiks huisgenoot in zijn haast niet had opgemerkt.

Er kraakte iets achter haar. 'Sst,' begon ze, voor ze besefte dat Diederik nog altijd schuin voor haar liep. Langzaam draaide ze zich om.