Topic: [open] Een Avond Vermaak  (gelezen 7011 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

  • *
01 juni 2015, 10:22
Uitgerekend op dat moment klonk er een hard applaus voor Katja, waardoor Lokar haar naam half meekreeg. Hij glimlachte verrast.
'Layla zei je? Wat exotisch.' Hij wees op het podium. 'Zou je mij een gunst willen verlenen en na de volgende jongedame optreden?' Hij liep alweer naar het meisje dat nu op moest. Ze had zich voorgesteld als Evelien, en droeg een luit bij zich. Knap blondje, moeilijk te schatten op leeftijd.
'Juffrouw Evelien?' Hij boog voor haar. 'Zou u mij de eer willen doen om uw kunsten dadelijk te vertonen na juffrouw Katja?' Als hij drie acts van hoge kwaliteit na elkaar toonde aan het publiek, werd de moraal er vanzelf weer beter op. Daarna konden de grietjes wel weer die het drukker hadden met hem smachtend aankijken dan met repeteren. Jong gespuis. Als hij hun vaders had weten te vinden had hij ze op laten halen...behalve misschien de brunette achterin, links van de tweede balk na binnenkomst.
Whenever you're sad, I'll whip your tears away. :)
~Asmodeus

  • *
01 juni 2015, 11:20
Het leek erop dat Victoria zo op ging in het harpspel en het lied dat ze Barbara's vraag niet had meegekregen. De betoverende muziek zorgde dat Barbara zelf even vergat waar ze op stond te wachten. Ze herstelde zich en richtte zich weer naar de andere dame om beleefd haar vraag te herhalen, maar de woorden van het lied bleven tot haar doordringen, woorden die nu een meer duistere en mysterieuze toon kregen. Een levendig verteld verhaal, dat desondanks beelden bij haar opriep die niet in het verhaal voorkwamen.
Barbara's nagels sneden in haar handpalmen. Ze deed haar best om diep adem te halen en haar vuisten te ontspannen, maar zonder succes. Ze kreeg de irrationele drang om iets naar het podium te gooien, hoe mooi de muziek ook was. In plaats daarvan mompelde ze een onduidelijk excuus naar Victoria en liep in de richting van de bar om een nieuw glas wijn te halen, waarbij ze tegen een stoel aan stootte die even wankelde en luidruchtig weer op zijn poten terug kletterde.

[ooc]Deze post is niet bedoeld om Victoria over te slaan o.i.d., ik wilde alleen de kans voor Barbara's reactie niet voorbij laten gaan.[/ooc]

  • *
01 juni 2015, 12:49
Aleida twijfelde even voor ze slechts glimlachte. "Layla ja." Mompelde ze, wat hij wilde. Het maakte ook niet echt uit. Ze knikte instemmend. "Het zou me een eer zijn." Semi verlegen pakte ze de kap van haar mantel en hield ze deze met een mysterieus glimlachje iets verder voor haar gezicht. Haar ogen volgden hem voor ze diep adem haalde en de kap losliet, wel daar was ze gelukkig goed mee weggekomen...

  • *
01 juni 2015, 18:15
De tonen waren even nog zacht en droevig, bijna even leeg als hoe het meisje zich gevoeld moest hebben, tot alles ineens veranderde. Niet alleen werd de muziek weer opzwepender, maar er voegde zich ook een ander instrument bij. Een zachte fluit, onopvallend. De fluitist leek alleszins niet de aandacht op te eisen, in plaats daarvan zorgde hij ervoor dat zijn noten naadloos aansloten bij die van de harp, om de harp zelf des te krachtiger over te laten komen. Zelfs het publiek leek dit te merken, toen een applaus opsteeg uit de zaal.

Even spiekte Katja naar wie haar hier hielp, ze ving slechts een knipoog op van een zwartharige man die naast het podium stond, voor hij uit haar gezichtsveld verdween. Niemand anders leek zijn aanwezigheid op te merken. Katja vond het niet erg dat hij meespeelde, het paste wel bij het volgende deel van het verhaal, vond ze.

Het meisje was namelijk niet zomaar een bos ingelopen, maar een waarvan de legendes die eruit voortkwamen talloos waren. Oude vrijsters spraken over de klaagzang van de Banshees, jonge mannen over de schoonheid en verraderlijkheid der nimfen en kinderen gingen netjes naar bed zodra geopperd werd dat ze anders bij de bostrollen mochten overnachten. Het waren er zoveel dat het haast niet te geloven was dat alles waar was, maar dat het bos betoverd was, dat stond vast. En dat je nooit of te nimmer een heksenkring moest binnenlopen was bij eenieder bekend. Helaas vergat het meisje dit belangrijke advies.

Het ene moment liep ze nog tussen oeroude eiken door, het volgende moment leek alles te veranderen. Het maanlicht leek feller, de schaduwen dreigender en alles leek in beweging. Alles was in beweging. Het lukte haar maar net aan de grijpgrage klauwen van een doornstruik te ontsnappen. Niet wetend waar ze heen moest, of hoe ze terug kon komen rende ze door. Tot ze buiten adem bij een paleis uitkwam. Althans het had de vorm van een imposant gebouw, maar leek te bestaan uit planten die allemaal samengegroeid waren tot een geheel. De deur opende zich als vanzelf en ze stapte binnen in een gigantische feestzaal, groter dan ze ooit voor mogelijk had gehouden. Ze keek haar ogen uit, naar al het voedsel, de versiering, de pracht, de praal, maar vooral ook naar de wezens met hun vreemde puntoren. Tot haar blik uitkwam bij een man aan de overkant van de zaal, ondanks de afstand kon ze elk detail perfect waarnemen. Zijn ebbenzwarte lokken die continue vergezeld leken door een zachte bries, zijn intense blik die maakte dat zij wankelde op haar benen en zijn krachtige trekken. Ze kon niet anders dan naar hem staren en alle aanwezigen staarden naar haar.

'Zo, mensenmeisje, wat heeft jou hier gebracht?' vroeg hij met zijn zwoele stemgeluid, terwijl hij opstond van zijn troon. Zij voelde alsof onzichtbare koorden haar naar hem trokken en binnen enkele stappen stond ze voor zijn neus.

'Het lot, Uwe Hoogheid,' antwoordde ze, daar zijn kroon haar op zijn positie wees. Ze beantwoordde al zijn vragen, zonder er bij na te denken en hij bood haar en plek aan zijn tafel. Hij bood haar de meest zoete wijn die ze ooit gedronken had en de meest smaakvolle hapjes. En zij vergat elke waarschuwing die haar moeder haar ooit gegeven had over het elfenrijk.

Ze at met hem, ze dronk met hem, ze danste met hem, ze speelde voor hem, ze lachte en ze voelde zich gelukkig. Intens gelukkig.  En voor ze het wist zei ze dat ze voor eeuwig hier wilde blijven, bij hem. De elfenkoning lachte, keek haar aan en vroeg of ze het zeker wist. Ja, bracht ze uit, haast jubelend, ze wist het zeker. Goed dan, was zijn antwoord, ze mocht blijven. Hij liet ene kamer voor haar in gereedheid brengen.

Maar toen ze de volgende ochtend wakker werd, was alles anders. Geen muziek, geen dans, enkel werk. Hard werk, tot haar handen ervan bloedden. Op een dag kwam ze weer de troonzaal binnen en verdrietig keek ze naar de lege troon naast die van de koning. En hij keek naar haar. Hij lachte naar haar, om haar, om het onnozele wicht dat ze was die ook maar had gedacht dat zij de plek aan zijn zijde in zou nemen. Dat was immers niet wat hij had beloofd. En het meisje, het meisje voelde de tranen in zich opwellen, ze voelde zich bedrogen. Opnieuw. En ineens kwamen alle verhalen die ze ooit had gehoord weer in haar op en ze besefte zich dat ze in de val was gelopen. Maar de koning grijnsde en hij voegde nog toe: ‘Ooit zal de dag komen dat je mag gaan.’ Het liet een sprankje hoop ontvlammen in haar binnenste, tot ze zijn toevoeging hoorde. ‘De dag dat je ware liefde hier binnenkomt om je op te eisen zal ik dat respecteren.’ En hoewel die woorden haar vreugde hadden moeten brengen, deden ze dat niet. Want hij wist net zo goed als haar, dat ware liefde enkel bestond voor zij die erin geloofden. En zij had haar geloof allang opgegeven.

Na die laatste woorden viel Katja stil en de zaal met haar, voor men haar optreden beloonde met een zacht, aarzelend applaus, dat langzaam toch wat aanzwol. Met name een roodharig meisje leek verantwoordelijk te zijn hiervoor.  Een staande ovatie zou het niet worden, maar dat had ze ook niet verwacht. Ze had gedaan waar ze voor kwam en dus liep ze, na een buiging gemaakt te hebben, het podium weer af, om de volgende kandidaat haar tijd te gunnen. Of het genoeg was zou de tijd vanzelf uitwijzen.
Major in philosophy. Ask people WHY they would like fries with that.

  • *
16 juni 2015, 00:44
Evelien was aan de beurt. Ontspannen liep ze het podium op. Ze was er klaar voor. Haar luit was inmiddels weer gestemd, ze kende het lied. Ze had opgemerkt dat ze goed zat wat betreft technieken en ervaring ten opzichte van de rest, hoewel ze misschien wat minder overdreven had uitgepakt. Niet dat het erg was. Een ware muzikant had geen poespas nodig. Ze keek even het publiek in en nam de tijd voor ze de eerste toon liet klinken.

Het was een van haar favoriete liederen. Het ging over een groep avonturiers. Deze ging niet over de avonturen die ze beleefden, maar over de personen zelf. Er waren nog heel wat meer liederen over hen en als je niet beter wist zou je bijna kunnen denken dat ze echt bestaan hadden. Het lied zelf scheen ook door een bard geschreven te zijn die mee reisde met de groep. Het was geen bekend lied. Als er een paar jaar geleden geen rondreizende muzikant geweest was die dit had gezongen had ze het ook nooit geleerd.

Evelien genoot in ieder geval van het optreden en van het liedje, of de rest het refrein nu uiteindelijk mee zou zingen of niet.

[spoiler=lied]

Vijf helden
(klik)

Vijf helden kwamen samen
Vijf helden streden samen
Vijf helden kwamen samen
Ken jij ze ook bij name?

Hunter een jager, jawel
Kaal aan één kant, maar dat staat hem wel
Stilzitten is niet zijn ding
Liever steekt hij zijn pijl erin


Vijf helden kwamen samen
Vijf helden streden samen
Vijf helden kwamen samen
Ken jij ze ook bij name?

Morwyr, dwerpaladijn
Klein van stuk, maar dat is slechts schijn
Een ware krijger, onverslagen
Met humor slechts bekend uit sagen


Vijf helden kwamen samen
Vijf helden streden samen
Vijf helden kwamen samen
Ken jij ze ook bij name?

Daniël, met hemelse ogen
Waar ik zo in weg ben gevlogen
Gave huid, kusbaar zacht
De man waar ieder zo naar smacht

Donkerbruin haar met ogen als vuur
Nu heeft geslagen jouw laatste uur
Zij is echt geen senora
Nee, haar naam is Pandora

Bram, echte man, een barbaar
Groot als een os, vast ook flink zwaar
Bij gevaar is hij niet te houden
Zo beschermt hij zijn jonkvrouwen

Vijf helden kwamen samen
Vijf helden streden samen
Vijf helden kwamen samen
Ken jij ze ook bij name?

Vijf helden zijn nu samen
Vijf helden strijden samen
Vijf helden zijn nu samen
Jij kent ze nu bij name[/spoiler]

  • *
06 juli 2015, 10:20
Lokar keek verbaasd naar het podium. ER was onverwacht nog meer talent op komen dagen vandaag! Hij glimlachte geamuseerd. Wel, dan viel er voor de jury warempel nog wat te kiezen uiteindelijk. Hij luisterde naar de stem van het meisje en probeerde het ritme en de tekst goed te onthouden en te voorspellen. Maar wta, vroeg hij zich af, was de missie van die avonturiers geweest? Hij nam zich voor om dat knappe blondje er nog eens naar te vragen. Lokar had zomaar het idee dat hij daar binnenkort tijd voor zou hebben. Veel tijd. Hij haastte zich om bij de twee edelvrouwen te komen die van hun wijn genoten; Barbara en Victoria. 'En...hebben de dames al besloten of ze ook een kans zouden willen wagen?' vroeg hij vrolijk, over een stoel heen hoppend en er lenig op neerploffend.
Whenever you're sad, I'll whip your tears away. :)
~Asmodeus

  • *
06 september 2015, 17:56
Op haar weg naar de bar hoorde Barbara nauwelijks meer wat er gezongen werd. In haar hoofd had het lied van de harpiste een andere wending genomen. De waard moest zijn vraag drie keer herhalen voor ze zich realiseerde dat er tegen haar gesproken word, en half verdoofd vroeg ze om een glas wijn.

Met het glas in haar hand draaide ze zich om naar de volle gelagkamer en haalde diep adem. Het lied was bij het slot aangekomen en ze ving de laatste, bittere woorden op. Ze klonken akelig herkenbaar. Langzaam liet Barbara haar adem ontsnappen en probeerde zich weer stevig in het hier en nu te plaatsen. Het was mooi geweest, besloot ze. Ze was hier gekomen voor afleiding, maar die was hier duidelijk niet te vinden. Ze nam een grote slok wijn en zocht naar het tafeltje waar ze vandaan was gekomen, waar haar mantel nog moest hangen.

Het volgende lied was gelukkig een stuk luchtiger. Op de rustige maar opgewekte klanken wrong en draaide Barbara zich een weg tussen de herberggasten door. Halverwege betrapte ze zich erop dat ze het refrein mee neuriede en ze hield er snel mee op. Victoria zat nog waar ze haar had achtergelaten, en net op het moment dat Barbara haar halflege wijnglas neerzette en afscheid wilde nemen, besloot de grote artiest en organisator zelf om hen met een bezoek te vereren.

'Bedankt voor de interesse, maar ik stond eigenlijk net op het punt om te vertrekken,' antwoordde Barbara afgemeten.


[ooc]Ik had het laatst met Alina over dit avontuur en het lijkt ons erg leuk om toch te proberen het uit te spelen. Misschien helpt het om een klein beetje te plannen? De optredens die nog gepland staan zijn, voor zover ik weet, die van Aleida en Marieke. Lokar heeft Aleida al uitgenodigd om als volgende te gaan, en ik kan me voorstellen dat daar wat chaos uit ontstaat O:-) maar vast niet zoveel dat er niet nog een optreden achteraan kan. Laten we die twee in ieder geval nog uitspelen, en dan zien we wel of er nog spontane acties van Victoria en/of Barbara (of anderen) tussendoor komen.
En geen zorgen, Barbara blijft ondanks haar huidige intenties nog wel tot het eind plakken.[/ooc]

  • *
06 september 2015, 18:08
Lokar knipperde even met zijn ogen, maar zijn glimlach haperde nauwelijks. 'Het spijt mij zeer dat te horen, vrouwe Barbara,' zei hij oprecht. 'Ik had nochtans gehoopt dat u zich hier aangenaam zou verpozen.' Hij hield zijn hoofd ietwat schuin. 'Is iets niet naar uw wens verlopen Vrouwe? Iets waarmee ik u van dienst kan zijn?' Hij probeerde wat subtiel een smekende ondertoon in zijn stem te leggen, om een beroep te doen op haar schuldgevoel. Normaliter werkte dat altijd. Ergens popelde hij om Evelien op te zoeken, om haar te complimenteren met haar optreden. En om de mysterieuze Layla te zien dansen, of Katja aan te spreken. Zoveel vrouwen om aandacht te schenken, zo weinig tijd. En nu had hij wellicht een edelvrouwe ontriefd. Verdonderd nog aan toe.
Whenever you're sad, I'll whip your tears away. :)
~Asmodeus

  • *
20 september 2015, 19:18
Marieke luisterde aandachtig naar het lied van de jongedame die nu het podium bezette, langzaam begon ze mee te neuriën, tot de woorden van het refrein haar helemaal duidelijk waren en ze mee begon te zingen. De blikken van de andere aanwezigen die niet al te positief haar kant op stonden, negeerde ze. het lied vroeg er nu eenmaal om om meegezongen te worden en iemand moest dan dan ook doen. Ookal was die iemand verre van een nachtegaal.
Major in philosophy. Ask people WHY they would like fries with that.

  • *
03 december 2015, 18:35
lokar schudde zijn hoofd. Hij vond het geluid werkelijk prachtig, maar hij kon zo al zien dat er meer talent in dit meisje school dan hem lief was. Die zou voor zichzelf gaan beginnen zodra ze kon. Het laatste wat hij kon gebruiken was iemand die alle aandacht van hem weg zou leiden, natuurlijk. Zeker als ze jonger was en...nu ja, een vrouw. Natuurlijk was ze niet mooier.
Toch zou hij haar nog niet afschrijven. Zijn andere keus was namelijk Catharina. En of hij zich dáár mee in wilde laten? Hij had het vermoeden dat hij in de problemen zat.
Whenever you're sad, I'll whip your tears away. :)
~Asmodeus

  • *
19 januari 2016, 18:07
'Het ligt niet aan u,' hoorde Barbara zichzelf zeggen. 'En tenzij u het verleden kan uitwissen, of nee, t-' Ze klemde haar lippen op elkaar voor ze de zin kon afmaken en keek beschuldigend naar haar wijnglas. Of ze was het niet meer gewend, of het was sterk spul, want haar tong dreigde losser te worden dan haar lief was. Ze pakte het glas op en leegde het.
'Ik heb thuis nog dingen te doen,' zei ze, maar ze bleef staan. Zou ze thuis veilig zijn voor haar gedachten? Het antwoord was niet moeilijk te raden, en de hele nacht piekeren was ook geen aantrekkelijk vooruitzicht. Even gleed haar blik naar het podium. Wat nou als ze... Nee, waarmee? Ze was niet muzikaal en haar danslessen waren lang geleden.
'En aangezien mijn glas nu leeg is, is er weinig meer wat me hier houdt,' zei ze met een flauw glimlachje tegen Lokar, terwijl ze nog altijd niet in beweging kwam en zich afvroeg waar ze in Godsnaam mee bezig was.