Topic: [privé] Theevisite  (gelezen 2789 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

  • *
19 december 2014, 15:05
Locatie: Minrebroederstraat 13
Datum: Donderdag 15 augustus 1652, middag
Spelers: MarquiseCarabas, Emena

Een eenvoudige koets ratelde over de keien van de Minrebroederstraat. Van achter het gordijntje keek Barbara naar de voorbij hobbelende gevels zonder ze echt te zien. De koetsier wist waar hij moest zijn en ze was hier eerder geweest, dus veel nieuws was er niet te zien.
Toch herkende ze de voordeur van nummer dertien op het moment dat de koets stopte. De deur ging open en ze nam de hand van de koetsier aan om naar buiten te stappen. Met een vriendelijk glimlachje bedankte ze de man. 'Ga maar weer, Hubrecht. Ik kondig mezelf wel aan, en thuis ben je harder nodig.'
De koetsier zuchtte licht en op zijn permanent treurige gezicht gingen de mondhoeken moeizaam iets omhoog. 'Tot een uur of zes, mevrouw?'
Barbara knikte. 'Ik dineer thuis.' Het zou geen lang bezoek worden, gewoon een informele visite. Het was alweer even geleden dat ze Catharina voor het laatst had gezien: genoeg reden om af te spreken om de laatste wetenswaardigheden uit te wisselen. Ze wist niet zeker of ze Catharina als een vriendin kon beschouwen, maar een goede kennis was ze op zijn minst, en een van de weinigen.
Terwijl Hubrecht terug op de bok klom, liep Barbara naar de voordeur en klopte aan.[nb]Als ik het goed lees, is er een klopper en geen bel?[/nb]

  • *
27 januari 2015, 19:36
De deur werd zoals altijd opengedaan door de butler, terwijl hij haar vriendelijk, doch beleefd begroette en na het aannemen van haar mantel[nb]mits ze die heeft[/nb] verder begeleidde. De weduwe stond op, op het moment dat ze de serre binnenkwam en de butler haar komst aankondigde.
'Goedendag, Barbara,' begroette Catharina haar. 'Ga zitten.' Een gemeende glimlach was op haar gezicht te zien. 'Als het goed is, is de thee zo klaar.' Alsof het gepland zo gepland was, kwam precies op dat moment een roodharige krullenbol de kamer binnen. Haar blik was gericht op het overvolle, gevaarlijk overhellende dienblad in haar handen. Net op tijd wist ze het weer in balans te krijgen, terwijl ze met haar voet de bediendedeur dichtte. Ondertussen ging de weduwe weer zitten, hopend dat Barbara haar voorbeeld zou volgen.
Het dienblad verplaatste zich ondertussen naar de tafel. Direct daarna pakte het dienstmeisje de theepot en hield deze boven een van de kopjes. Het zachte kuchje van de weduwe weerhield haar er echter van direct in te schenken. Even keek Marieke haar vreemd aan, tot ze zich besefte wat er eerder die middag nog tegen haar gezegd was.
'Mag ik u een kopje thee aanbieden, mevrouw van Crayenborghe?' vroeg Marieke haar, terwijl ze een beleefd mogelijke houding aannam, met de theepot nog in haar handen. Ze vond al die beleefdheidsregels maar vreemd en liever liet ze dit soort taken over aan Bertha. Helaas had Bertha vandaag een vrije dag, dus moest zij het wel doen en dat terwijl ze zoveel andere zaken te regelen had. Boven lag het naaiwerk nog op haar te wachten en ze kon deze middag daar goed voor gebruiken. De plannen die ze had bleken ingewikkelder dan ze in eerste instantie gedacht had, meermaals had ze de naden los moeten halen om opnieuw te stikken net een paar centimeter hoger of lager. De gedachten daaraan maakte het lastig zich te concentreren op alle regels waar ze zich nu aan moest houden en ze hoopte er maar op dat ze geen fouten zou maken. Nog steeds vond ze het vreemd dat ze moest vragen of ze iemand thee aan mocht bieden, als die persoon juist voor de thee op visite kwam.
Major in philosophy. Ask people WHY they would like fries with that.

  • *
27 januari 2015, 22:00
'Catharina, goedemiddag,' groette Barbara terug terwijl ze de serre in liep. Ze deed haar best om wat warmte in haar stem te leggen, maar de vele zorgen aan haar hoofd maakten dat ze toch een tikje afgemeten klonk. Nu even niet, hield ze zichzelf voor. Ze zou de hele avond en minimaal de volgende dag er voor hebben.
Ze glimlachte naar Catharina en ging zitten, deels om het dienstmeisje de ruimte te geven. Niet de oudere deze keer, maar de onhandige krullenbol. Barbara zou dit meisje niet snel vergeten, dat haar neus wat al te makkelijk in zaken stak waar hij niet thuishoorde.
'Graag,' antwoordde ze, zonder iets van haar gedachten te laten merken. Terwijl de thee werd ingeschonken, richtte ze haar aandacht meteen weer op de gastvrouwe en probeerde om te schakelen naar een geschikt gespreksonderwerp. 'Hoe lang is het ook alweer geleden?' begon ze maar.

  • *
27 januari 2015, 22:42
'Anderhalve maand, geloof ik. Ik hoop dat je nog van de voorstelling genoten had.[nb] Niet uitgespeeld, maar lokar en aleida traden die avond op, op hun eigen 'vernieuwende' manier. [/nb] Veel te lang geleden eigenlijk,' antwoordde de weduwe, terwijl Marieke de thee inschonk voor beide dames. Terwijl ze het tweede kopje neerzette, ging het echter mis en de warme drank droop op de vloer.
'Oh...Het spijt me,' zei ze, waarna ze direct de kamer uit ging om een doekje te halen. Binnen een paar seconden was ze weer terug en begon ze de gemorste thee op te poetsen. Ze wist uiteraard dat het van haar verwacht werd dat ze zo snel mogelijk weer de kamer uit zou gaan om de dames alleen te laten, maar ze kon moeilijk de thee laten liggen natuurlijk.
Af en toe wierp ze een blik op de bezoeker. De vrouw kwam haar bekend voor, maar ze wist niet precies van waar. Natuurlijk had ze haar eerder hier gezien, maar ze had het idee dat ze haar elders ook had gezien. Zelf merkte ze niet dat deze vraag duidelijk uit haar blik af te lezen was, en dat ze wel erg vaak naar de bezoekster keek, tot de weduwe weer kuchte.
'Gaat het wel goed, Vrouwe?' vroeg Marieke direct. 'Zal ik misschien honing halen voor in uw thee, voor uw keel? Zodra ik een nieuw kopje heb gepakt uiteraard.'
'Nee hoor, het gaat prima, Marieke. Maar een nieuw kopje thee zal wel fijn zijn, kun je dat even halen?'
Snel keek Marieke even of de vloer geheel schoon was, voor ze opstond, met de stukken van het gesneuvelde kopje in haar handen. 'Natuurlijk, Vrouwe,' antwoordde ze, voor ze de kamer weer uit verdween.
'Het spijt me,' begon Catharina vervolgens tegen Barbara. 'Ze moet nog het een en ander leren,' voegde ze er verzuchtend aan toe.
Major in philosophy. Ask people WHY they would like fries with that.

  • *
31 januari 2015, 23:10
Barbara keek het dienstmeisje na terwijl ze door de deur verdween, en vroeg zich af hoeveel ze zich herinnerde. De blikken waren veelzeggend - en onbeleefd - en ze hoopte maar dat het kind zich ditmaal aan haar plaats zou kunnen houden.
'Nieuw, zeker?' reageerde ze begrijpend, haar blik weer naar Catharina gericht. 'Ik herinner me een bediende van mijn vorige echtgenoot, een staljongen. Wat die niet allemaal op zijn geweten heeft... En allemaal volledig onbedoeld. Misschien had het nog iets kunnen worden, als hij had kunnen aanblijven,' vervolgde ze spijtig. 'Aan de andere kant is goed personeel ook belangrijk, vind je niet?'

  • *
21 februari 2015, 01:36
'Goed personeel is zeker belangrijk, maar personeel kan nooit goed worden als ze de kans niet gegund wordt om te leren van hun fouten,' antwoordde de weduwvrouw. 'En ach, zolang ze mijn huis niet in brand steken, valt het allemaal nog wel mee,' voegde ze er glimlachend aan toe. Ze was er zich goed bewust van dat Marieke nogal wat steken liet vallen, maar om dat arme kind nu op straat te zetten...Liever liet ze haar bezoekster dan maar denken dat Marieke nog maar net aangesteld was, om zo al haar misstappen te verklaren. Zolang ze het ontkende noch bevestigde zou ze er zelf niet om liegen in ieder geval.
Major in philosophy. Ask people WHY they would like fries with that.

  • *
27 februari 2015, 11:11
Barbara glimlachte onwillekeurig met Catharina mee. Het was duidelijk dat die erg aan het nieuwe dienstmeisje was gehecht. 'Het houdt het huis levendig,' gaf ze toe. Ze had een droge keel, maar haar thee liet ze uiteraard nog even staan tot haar gastvrouw een nieuw kopje had gekregen.
'Daarover gesproken, Catharina, heb je er ooit over gedacht om te hertrouwen?' vroeg ze.

  • *
04 maart 2015, 16:36
'Niet echt,' antwoordde Catharina. Het was een vraag die haar met enige regelmaat gesteld werd, maar waar ze liever niet over nadacht. Het was niet dat het vorige huwelijk zo slecht geweest was, maar ze zou niet weten welke man haar nog zou willen. En of ze zelf eigenlijk nog een man wilde. 'Ik heb een prima leven zo, naar mijn idee,' voegde ze er glimlachend aan toe. 'Wat maakt dat je deze vraag stelt eigenlijk?'
Major in philosophy. Ask people WHY they would like fries with that.

  • *
19 maart 2015, 21:07
'Ach, ik kan me voorstellen dat het eenzaam wordt, zo,' antwoordde Barbara. 'Ik weet dat ik me eenzaam voelde, nadat...' Ze brak af. Ze zou het natuurlijk moeten hebben over de dood van Frederik, maar haar gedachten waren halverwege de zin afgedwaald naar eerder, naar Jan, die nooit haar echtgenoot geweest was. Dát was eenzaamheid. Ze wendde haar blik af naar haar theekopje en hoopte dat Catharina haar stilte zou interpreteren als verdriet om Frederik.
'In ieder geval heb ik nu Max,' zei ze met een moeizame glimlach. Voor een ander zou ze natuurlijk zijn volledige naam gebruiken, maar nu, als vrouwen onder elkaar, moest de verkorting ook kunnen. 'Hij is... Hij helpt me herinneren waar ik voor leef.'

  • *
16 april 2015, 19:24
Ze glimlachte even naar Barbara. 'Dan moet je vooral het geluk blijven koesteren dat je hem gevonden hebt,' antwoordde Catharina. Even speelden haar gedachten met de vraag hoe het zou zijn als zij iemand zou vinden die dat met haar kon doen. Het was een gevoel dat ze gekend had en eigenlijk wel weer zou willen vinden, maar ze had geen behoefte aan nog een teleurstelling. Natuurlijk, geluk moest je zelf maken, maar ze wilde niet meer afhankelijk zijn van een ander om daartoe in staat te zijn. Niet als die ander het net zo makkelijk weer van haar af kon nemen. Ze stond al zolang op eigen benen en tot nu toe redde ze het nog allemaal. Ze had er geen man oor nodig die de boel even allemaal van haar over kwam nemen. Die rol vertolkte haar broer al.
Major in philosophy. Ask people WHY they would like fries with that.

  • *
27 april 2015, 20:30
Barbara glimlachte opgelucht. Het leek erop dat Catharina de juiste betekenis uit haar woorden haalde en niet degene die er werkelijk achter lag. Keer op keer nam ze zich voor om gevoelige onderwerpen te vermijden, maar zelfs een onschuldig gesprek als dit kon toch gemakkelijk een kant op draaien waar ze teveel van zichzelf kon blootgeven als ze niet oplette.
Ze reikte naar haar theekopje en aarzelde toen haar blik op het lege schoteltje van de gastvrouwe viel. 'Je meid blijft lang weg,' zei ze, onwillekeurig toch blij om het onderwerp te kunnen veranderen.

  • *
28 april 2015, 22:31
Juist op dat moment kwam het meisje in kwestie terug de kamer in, met een nieuw kopje in haar handen. 'Het spijt me dat het zo lang duurde, Vrouwe, maar ik kon de theepot nergens meer vinden,' begon ze. 'Dus ik moest nieuw theewater opzetten en laten trekken en hopen dat het goed genoeg was en toen wilde ik teruglopen, maar toen zag ik dat het nog niet genoeg getrokken was, dus moest ik terug en toen was hij weer te sterk, dus moest het weer overnieuw en...' op dat moment viel er even een pauze in haar woordenbrij, waarin ze zichtbaar adem haalde. 'Oh hier stond de theepot,' merkte Marieke op.
'Het is al goed,' antwoordde Catharina met een glimlach, al was in haar blik wel de zucht af te lezen die ze had willen slaken.
'Oh...' antwoordde Marieke, 'maar goed, hier is het kopje thee. Alstublieft.' Ze zette het op tafel neer. 'Dan ga ik maar weer, of had u nog wat anders nodig?' Bij die vraag keek ze ook Barbara aan.
Major in philosophy. Ask people WHY they would like fries with that.

  • *
06 september 2015, 19:20
Barbara had met open mond geluisterd naar het warrige verhaal van het meisje. Onwillekeurig wierp ze een wantrouwige blik op Catharina. Dat de vrouw mogelijk haar beste of zelfs enige vriendin was, maakte even niet uit. Het leek onlogisch om een bediende aan te houden die zo onhandig was als dit kind... Kon er een andere reden voor zijn? Eén die te maken had met de iets te gretige speurneus van het meisje?

Op Mariekes vraag reageerde Barbara met een flauw glimlachje dat niet ook maar in de buurt van haar ogen kwam. 'Nee, dank je, ik ben voorzien,' antwoordde ze.

Het was te hopen dat het kind die stomme aquarel had weggegooid, of zich in ieder geval nooit zou realiseren dat de achternaam uit de onduidelijke handtekening niet 'Giessenburg' was, maar 'Crayenborghe'.

  • *
20 september 2015, 18:23
Catharina keek het meisje even na, terwijl ze de kamer uit liep. Ze vroeg zich af wat Barbara van het geheel zou denken, maar dat deed er niet toe. Door de jaren heen was ze nu eenmaal gesteld geraakt op Marieke's aanwezigheid, ondanks haar onhandigheid.
'Heb je trouwens nog wat meegemaakt de laatste tijd?' vroeg ze vervolgens aan de vrouw, om het gesprek weer op gang te brengen. 'Althans, ik hoorde dat er een aantal bijzondere voorvallen zijn geweest de laatste tijd. Vooral het voorval met de...wat was het? Hippogrief...Griffioen... Nou ja, dat beest op het dak van de dom heb ik het een en ander over gehoord. Jij ook toevallig?'
Major in philosophy. Ask people WHY they would like fries with that.

  • *
19 januari 2016, 19:07
'Ja, daar heb ik over gehoord,' zei Barbara afwezig. Catharina's onwil om te hertrouwen, het aanhouden van incompetente bediening... Wat was de werkelijke reden? Zich ervan bewust dat het akelig onbeleefd was om zo te denken, probeerde ze terug te keren naar het nieuw aangesneden onderwerp. 'Bijzonder, niet? Dat zo'n wezen toch niet alleen in sprookjes blijkt te bestaan.' Het beschreef woord voor woord hoe ze zich zelf had gevoeld... maar niet tijdens de recente gebeurtenissen. Toen ze uit het raam de griffioen had zien vliegen,  werd ze meer in beslag genomen door de vraag: er naartoe, of er vandaan rennen? De kortstondigheid van het bezoek van het monster had dat dilemma opgelost.
'Hoeveel heb jij er van meegekregen?' vroeg ze.