Topic: Het Moeras van Carisshagh  (gelezen 1914 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

  • *
01 juli 2014, 01:07
Imran waste zijn handen grondig en poetste even zijn bril, voor hij zich in zijn sportkleding naar de deur van de jongenstoiletten haastte. De tweede inning was nabij en als hij zich niet op tijd liet zien, werd hij vast niet geselecteerd voor het komende seizoen. met een ruk trok hij de deur open en keek hij uit op de weelderige haag die het sanitaire gebouw van de school afschermde van het sportveld. Toch gek, dacht de jongen, de haag volgend tot waar die zich zou openen naar het veld. Hoe zo'n beetje struikgewas toch alle geluiden van de wedstrijd kon dempen. Behalve...
'Hé....' Imran fronste even en boog zich over een paars met blauw gevlekt bloempje dat uit de haag groeide. 'Wat...' Het bloempje schoot plots uit en een dun geel stengeltje greep zijn vinger. 'Hé!' Verbijsterd staarde Imran naar de bloemblaadjes, die zich omkrulden en heel wat minder teer leken dan voorheen. Glimmend als metaal begonnen de twee ringen blaadjes zich in een zagende beweging naar zijn huid toe te buigen...
'NEE!' Imran sloeg toe met zijn cricketbat en het vreemde ding liet hem met een venijnige tsjirp gaan. Wanhopig keek Imran om zich heen. De schrik sloeg hem om het hart toen de witte muur achter hem niet toe bleek te behoren aan het vertrouwde sanitairgebouw, maar aan een bouwvallige ruïne. Uit een grote scheur in de muur stroomde water. Vuil, stinkend groen water dat zich voegde op de drab die begon waar het gras onder Imrans voeten eindigde. Verschrikt drukte hij zijn rug tegen de muur. Hij was niet langer thuis. Waar was hij? Boven hem scheen een ziekelijk bleke zon door de wolken, haast winters. desondanks was de temperatuur hier zoals je die in de late zomer zou verwachten: benauwd en verstikkend warm.
Imran zette aarzelend een stap naar opzij...en nog één...om zo uit te kijken over alles wat de begroeiing (geen heg, bij nader inzien ) had verborgen. Een grauw, dood landschap strekte zich voor hem uit, en bij nader inzien besefte Imran zich dat de term "bewolking" niet opging voor de weersomstandigheden hier. Overal hing een wervelende mist, afwisselend sluierachtig dun en zo dik dat je er niet doorheen kon turen. Grijsblauw slijk omspoelde het met gras begroeide heuveltje waar hij zich op bevond, en bubbelde zo nu en dan gezapig. Alsof het zijn lippen smakte. Imran keerde het moeras zijn rug toe en begon om de ruïne heen te lopen. Geen deur. Hij tastte de naadloze gladde muren af, maar niets verschafte hem toegang. verslagen zuchtte hij.
'Krssssss....'
Hij draaide zich om, de cricketbat in de aanslag, maar het bleef nu stil. Het getjilp was inmiddels echter aangezwollen, overgenomen door de tientallen bloemen die zich nu één voor één ontvouwden. Als zeeanemonen ontsproten ze aan de schijnbaar vruchtloze conifeertakken van "de haag", waarvan de jongen inmiddels wist dat het een min of meer langwerpige, rechthoekige struiksoort moest zijn. Hij bleef angstvallig uit de buurt van de zich uitrekkende steeltjes met bloemen, dicht bij de muur blijvend. De muur was zijn enige houvast in deze nachtmerrie. De enige link met zijn eigen wereld. Als hij de muur verliet, kwam hij nooit meer thuis. En nog terwijl hij de struik in de gaten hield, besloot deze langzaam zijn wortels één voor één uit de grond los te trekken. Imrans ogen werden groot. Voor zijn ogen trok de haag zich los uit de drassige bodem en schudden talloze wortels kluitjes slijk van zich af. Een zacht golvende, trage muur van krijsende, happende bloemmondjes kronkelde loom en traag in zijn richting. Het was alsof de plant, of wat het ook was, wist dat Imran geen kant op kon. Buiten dit eiland was alleen het bubbelende, vreemde slijk, voor zover het oog reikte. Hier en daar de spaarzame bosjes riet of veenmos, of een lang geleden gestorven boom, maar dat was het. Imrans ogen gingen van de plant naar de oneindige leegte. Wat had hij voor keus?
Whenever you're sad, I'll whip your tears away. :)
~Asmodeus

  • *
09 augustus 2014, 14:12
Nuwa achtervolgde de vogel, terwijl ze wachtte tot hij ergens zou landen. Voorzichtig, half boven en half onder het water. Het leek erop dat de vogel haar nog niet opgemerkt had. Als ze wilde kon ze proberen hem nu uit de lucht te schieten, helaas wist ze uit ervaring dat een snel bewegend doelwit voor haar meestal een gemist doelwit betekende. Stilzittende vogels waren gelukkig niet helemaal onmogelijk, maar juist op het moment dat ze afremden om te landen, dat was het moment dat zij het beste toe kon slaan.
Even hield ze stil, toen ze zag dat het ging landen op een ruïne. Een bekende ruïne. Haar ogen schoten even van links naar rechts, maar ze zag niets. Binnen enkele seconden had ze haar boog gespannen en de pijl geschoten. De vogel viel neer aan de andere kant van de muur. Voorzichtig, daar ze wist wat hier kon huizen, maakte ze een omtrekkende beweging rond de resten van bouwwerk.
Nuwa hoorde het echter al voor ze het zag. Het getjilp. De plant. En hij was wakker, hij had een prooi gevonden. Gelijk stond ze stil, maar het geluid leek niet op haar af te komen, het ging richting de muur, richting haar maaltijd. Ze wilde zich al omdraaien, wetend dat ze nu beter naar een andere maaltijd kon zoeken, toen ze het rook. Er was meer dan. Een onbekende lucht, maar het deed haar ergens aan denken. De geur vermengt met de misselijkmakend zoete lucht van de plant was niet de beste combinatie, ondanks dat overwon haar nieuwsgierigheid het. Het stond stil en dat maakte het lastig te onderscheiden tegen de muur, maar ze rook het, ze rook zijn angst, zijn wetenschap dat het niet meer zou duren. Althans, de geur leek mannelijk. Ze had maar even nodig voor ze tot een beslissing kwam, zoveel mogelijk snelheid maakte en op hem af stormde om hem mee te trekken naar het andere eind van het eiland, weg van die vreselijke plant.
Major in philosophy. Ask people WHY they would like fries with that.

  • *
10 augustus 2014, 19:35
Net besloot hij een voet in het slijk te gaan zetten om te ontkomen aan de plant, toen rechts van hem een gewelddadige uitbarsting van slijk plaatsvond en de spetters ervan hem tijdelijk verblindden. Imran had zijn ogen ook niet nodig om te voelen hoe hij door de nieuwe vijand werd meegesleurd. 'AHAAH! HELP!' De jongen probeerde zijn arm los te trekken en trapte in paniek naar het wezen wat hem het slijk in sleurde voor... Hij werd kopje onder getrokken en de dikke, papperige substantie drong zijn mond binnen. Gadver! In paniek bleef hij verwoed spartelen, maar hij zag geen hand voor zijn door modder prikkende ogen. Hij wist het zeker;  hij was gedoemd.  Dit was Jahannam, de hel. Hoezeer hij ook zou zweren nooit meer bij wiskunde af te kijken bij Salman, het zou niet meer baten.
Whenever you're sad, I'll whip your tears away. :)
~Asmodeus

  • *
10 augustus 2014, 19:44
Zodra ze op iets meer afstand waren slingerde haar staart zich haast moeiteloos om de jongen heen, om zo haar grip te verstevigen en opdat ze hem beter kon bekijken.
'Ik probeer je te helpen,' antwoordde ze, haar stem klonk ietwat slissend. 'Maar wat doe je hier eigenlijk?' Haar gezicht kwam vrij dichtbij het zijne, om hem beter te kunnen zien. 'Wie ben je?' de vragen volgden elkaar snel op, maar terwijl ze meer over hem te weten probeerde te komen, keek ze expres ook over zijn schouder om te zien of ze enige beweging van die kant zag komen.
Major in philosophy. Ask people WHY they would like fries with that.

  • *
04 september 2014, 22:58
'Waah!' gilde imran, nog steeds in paniek. Ze probeerde hem te wurgen, hij ging dood!'Lameloslameloslamelohooos!' brabbelde hij schril. Hij hapte even naar adem, voor hij opnieuw luid om hulp schreeuwde. Wat kon hij anders?
Whenever you're sad, I'll whip your tears away. :)
~Asmodeus

  • *
06 september 2014, 11:58
Ze zuchtte even. 'Prima,' antwoordde ze en direct liet ze hem vallen in het ondiepe water. 'Als jij zo graag nat wil worden. Succes met niet verdwalen. Er zal heus wel iets zijn wat je gauw genoeg van je problemen af wil helpen, genoeg hier dat in jou wel een lekker hapje ziet.' Ze draaide zich om, om weer op pad te gaan in de hoop dat haar jacht geen tweede maal verstoort zou worden. Als dat wezen geen hulp wilde, dan was het haar zaak niet om hem te dwingen haar hulp te accepteren.
Major in philosophy. Ask people WHY they would like fries with that.

  • *
21 oktober 2014, 20:09
'Je bedoelt dat jij me niet op wilde eten?' De jongen keek haar zowel verschrikt als twijfelend aan. 'Ik bedoel....je ziet er een beetje uit als eh...' Een monster. Maar dat leek hem niet zo aardig om tegen haar te zeggen. '..eh...je ziet er gevaarlijk uit.'
Whenever you're sad, I'll whip your tears away. :)
~Asmodeus

  • *
22 oktober 2014, 00:05
'Ik ben ook gevaarlijk,' antwoordde Nuwa. 'Vogels en vissen zouden er goed aan doen voor me weg te vluchten. Maar jij bent geen vis en geen vogel, toch?' Ze draaide zich weer naar hem toe en maakte een cirkelbeweging om hem heen, benieuwd of ze ergens een verborgen paar kieuwen, vinnen of vleugels kon ontdekken. 'Jij ziet er trouwens nogal hulpeloos uit. Maar wat doe je hier nu? En wie ben je? Of wat ben je?'
Major in philosophy. Ask people WHY they would like fries with that.

  • *
22 oktober 2014, 19:30
'Eh, nee, NEE! Ik ben geen vogelvis...of vogel...of vis...' Imran danste toch hulpeloos een beetje mee met haar, in de ijdele hoop uit haar buurt te kunnen komen als ze hem aan zou vallen. 'Ik ben Imran. En ik weet ook niet wat ik hier doe. Ik kom niet van hier.'
Whenever you're sad, I'll whip your tears away. :)
~Asmodeus

  • *
22 oktober 2014, 23:45
'Imran...Dat klinkt wel leuk,' antwoordde Nuwa. 'Je ziet er uit als een...hoe heten die dingen ook alweer...Mens, klopt dat? Zo ja dan snap ik dat je niet weet wat je hier doet. Er zijn er niet veel die hier een een pleziertochtje komen maken. En dat je niet van hier bent was me al duidelijk, anders had je wel doorgehad dat het bubbelen vlak langs je voeten zou wijzen op de aanwezigheid van een dier dat ofwel giftig is, ofwel hard kan bijten. Als je slim bent doe je een stap opzij naar het droge daar.' Het droge waar ze op wees was een eilandje met een doorsnede van nog geen halve meter.
Major in philosophy. Ask people WHY they would like fries with that.

  • *
25 oktober 2014, 00:03
Met een schrille, hoge piep krabbelde de jongen op de kant, vanaf daar panisch naar het water starend en nahijgend van de schrik. 'Wat is dat!?'
Whenever you're sad, I'll whip your tears away. :)
~Asmodeus

  • *
27 oktober 2014, 08:44
'Geen idee, het bubbelde. Het kan van alles zijn, maar meestal niets goed. Dit moeras is geen plek om een pleziertochtje doorheen te maken,' antwoordde Nuwa kalmpjes. 'Ik hoop voor je dat je iets bij je hebt om je de weg te wijzen, en anders wens ik je veel plezier met verdwalen.'
Major in philosophy. Ask people WHY they would like fries with that.

  • *
27 oktober 2014, 23:04
'M...maar...Ik heb niets bij. Ik kwam van het sportveld en nu kom ik niet meer terug.' Imran keek verloren om zich heen. 'Je gaat me toch niet alleen laten hè?'
Whenever you're sad, I'll whip your tears away. :)
~Asmodeus

  • *
28 oktober 2014, 11:16
'Ik zal nog moeten jagen en heb niet echt het idee dat je me daarbij kan helpen...' antwoorde Nuwa. 'Maar daarna kan ik je misschien wel naar de rand brengen, dan heb je misschien iets meer kansen. Althans,,,Als je zorgt dat je niet teveel opvalt.'
Major in philosophy. Ask people WHY they would like fries with that.

  • *
28 oktober 2014, 12:55
'Maar...' Imran trok met een zucht zijn knieën op en vouwde er zijn armen omheen, haar moedeloos aankijkend. 'Oké,'zei hij maar Wat kon hij immers uitrichten nu? Hij kende de weg niet, en afgezien van dit vreemde vrouwwezen, een gevaarlijk bubbelend iets en een mensetende plant had hij geen levend wezen gezien. Mistroostig keek hij naar het grijze slijk rondom hem. 'Geen zorgen, ik val niet op. Ik heb al slijk over me heen als camouflage.'
Whenever you're sad, I'll whip your tears away. :)
~Asmodeus