Topic: Lorem  (gelezen 1963 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

  • *
24 april 2014, 18:48
Het meisje had haar grijze ogen op de letters gericht. Het was iets wat ze vaak deed, het zorgde ervoor dat ze tot rust kwam en zichzelf even kon vergeten in het leven zoals het was. Ze had haar piratenhoed op, waardoor ze in haar ogen minder gestoord kon worden, totdat ze iets hoorde. Ze keek op toen ze de voordeur hoorde. Ze legde een stukje papier tussen het boek en sloeg hem dicht op haar nachtkastje. Haar blote voeten vonden de grond en het meisje rende richting de deur. Maar in plaats van dat ze de gang op rende, rende ze een donkerdere plaats in. Haar ogen moesten wennen aan het licht en doordat ze van schrik een stap naar achteren deed, kreeg ze de zon in haar ogen.
De zon scheen onaangenaam in haar ogen via een van de hoge ramen, een rede waarom ze een stap terugdoet. De deur in haar rug zorgt ervoor dat ze moest stoppen, wanneer ze omkeek, zag ze echter niet de deur waardoor ze naar binnen was gekomen. Haar slanke vingers klemde zich om het handvat, probeerde de deur te openen, maar deze kwam niet verder dan een kier. Maar toen ze daar doorheen probeerde te kijken, lukte het haar ogen niet aan de donkerte te wennen. Ze slikte, sloot haar ogen voor enkele seconde, om ze daarna weer open te doen. Niks, nog steeds op dezelfde plek en het zorgde er niet voor dat het meisje er rustiger op werd. Je zag haar handen trillen en ze had nog steeds de klink met een hand vast. Iets waar ze zelf ook achter kwam en langzaam haar hand van de handgreep haalde. Nu bekeek ze de ruimte, het groen had dit gebouw geheel overgenomen, water dat door een van de hoge ramen schroomde en wat voor een smalle waterstroming zorgde in het gebouw. Nog wat lichtstralen zorgde ervoor dat ze genoeg licht had en kon zien. In eerste instantie leek het op een soort kerk van binnen, al was het een stuk groter. Echter veel minder duister, sommige ramen waren doorboort met takken en het zorgde er dan ook voor dat ze goed moest opletten waar ze moest gaan lopen. De ramen waren hoog, terwijl er langs de kleine waterval die uit het raam kwam, een stuk was ingestort. Alsof de rots die daar zat, een eigen leven had gehad en zich zo door de muur had geboord. Deze leek er dan ook voor te zorgen dat er een hoogte was, waardoor het water door het raam kon stromen. Haar ogen zochten de ruimte rond. Ze zag hoe het mos tussen de tegels zat en de wortels ze omhoog had geduwd. Wanneer ze langzaam naar een raam liep om naar buiten te kijken, zag ze bomen. Tussen de bomen door, leken daar rotsen te zijn. Lage rotsen, die verder reikte als dat zijzelf kon zien. Langzaam liep ze naar de andere kant, zorgt ervoor dat ze op wat losliggende stenen stapt om zo haar voeten niet nat te laten worden. Aangekomen bij de andere kant, ziet ze haast hetzelfde. Echter is de hogere rots een opmerkelijke verschijning. Het lijkt er in eerste instantie op dat dit het enige groene plekje is. Het water valt aan de andere kant van het gebouw als een waterval naar beneden door een grote dubbele deur. Maar ze durft niet over de rand te kijken wat er zich over de rand bevond. Ze slikte, waar was ze? Het voelde als een vreemde droom. Een droom die ze niet kon plaatsen. Haar ogen zochten naar een goede uitgang, maar deze kon ze niet zo een twee drie vinden en van haar plaats afkomen was op dit moment ook nog geen optie. Ze bleef het liefste even hier staan, verstijfd van de eventuele angst die er was, van de onbegrip dat ze hier was gekomen. Het duurde dan ook enkele minuten voordat ze haar lichaam in beweging had gezet. Ze had zich voorgenomen dat ze een piraat was, de hoed op haar hoofd had ze even extra aangedrukt en haar blik was veranderd alsof ze wist wat ze aan het doen was. Ze liep terug naar de deur waar ze was begonnen, ditmaal met haar blote voeten door het water. Natuurlijk was Alexys nu immers een piraat. Ze zou terug gaan, deze droom overwinnen! Ze legde beide handen op de hendel, om er zo hard mogelijk aan te trekken, er waren weinig uitgangen en ze had het idee dat ze er hierdoor uit zou moeten namelijk.

  • *
24 april 2014, 18:58
[ooc]Het is voor mij even uitproberen op wat voor manier ik het handigst kan posten in dit verhaal. Voor nu ga ik even kijken hoe het werkt als ik af en toe wat omgeving beschrijf zodat je daar weer mee verder kan. Natuurlijk mag je zelf ook aan de omgeving blijven toevoegen![/ooc]

De deur klemde, veel meer dan deur van haar kamer waardoor ze hier gekomen was. Hij leek vast te zitten op een boomwortel die over de vloer liep. Door hard te trekken lukte het Alexys toch om de kier zo groot te maken dat ze er door zou passen. Achter de deur was het echter donker en het zonlicht viel niet ver genoeg naar binnen om te kunnen zien wat daar was. Het enige wat ze wél met zekerheid kon zeggen was dat het niet haar kamer was. Daarvoor rook het er veel te muf en vochtig, vermengd met een soort kruidige, plantachtige geur.

24 april 2014, 20:04
Het was een normale schooldag toen de juf aan Sanne vroeg of ze wat uit het magazijn wilde halen. Dat gebeurde eigenlijk wel vaker en was niet bijzonder. Het was woensdag en ze droeg haar scouting kleding, ook dit was normaal want na schooltijd ging ze daar meteen naar toe (net als op zaterdag). Bij het magazijn aangekomen bemerkte ze dat het licht het niet deed, nou dat kon gebeuren, ze zou het zo wel doorgeven. Ach, met de deur open zou het donker wel meevallen dacht ze.
Maar net op het moment dat ze naar een stapeltje schriften reikte (daar vroeg de juf om) valt de deur dicht. Ze draait zich om en probeert de deur te vinden, dat lukt, maar het is niet haar school achter die deur. Wat ze ziet is ... ze weet het zelf niet eens goed.
Ze doet een stap naar binnen. "Nou moe! me sokken!".. zonder het te merken was ze in een soort beekje gaan staan.
Ok, ze had wel weer genoeg gezien, alleen toen ze zich omdraaide was opeens de deur weg. En het water waar ze in stond, ze keek nog eens goed om zich heen was niet buiten maar binnen. Voorzichtig deed ze nog een paar stapjes, en ze vroeg zich af waar ze beland was. Opeens bedenkt ze zich dat ze een probleem heeft, ze heeft helemaal niks bij zich, de spullen die ze nu het hardste nodig lijkt te hebben zitten in haar tas die in de gang van haar school hangt. Zachtjes herhaald ze voor zichzelf haar favoriete moto ...
“ You are braver than you believe, stronger than you seem, and smarter than you think ”. Ze zou haar achternaam eer aan doen.

  • *
24 april 2014, 20:14
Het water kabbelde zachtjes langs Sanne's voeten in de richting van een open dubbele deur, waarachter de grond leek op te houden en geruis van een waterval klonk. Ze dacht eerst alleen te zijn in de hoge, overgroeide ruïne, maar toen zag ze verderop, in de schaduw onder de stenen galerij, een meisje staan dat door een deur naar binnen keek.

24 april 2014, 20:35
Sanne vroeg zich af wie dat meisje was daar in de verte. Zou ze roepen? Nee het meisje zou misschien schrikken. Wel had ze het idee dat het meisje daar jonger was dan haar, al kon ze dat ook niet heel goed zeker zeggen. Voorzichtig probeerde ze die kant op te lopen, natte voeten had ze nu toch al maar ze wou zich niet verwonden. Toen ze dichterbij kwam zag de dat het meisje een piratenhoed op had, bijzonder dacht ze en grinnikte van binnen. Het meisje was bezig met een of andere deur, dat maakte haar nieuwsgierig, wat is dat hier met deuren? dacht ze. Ze vroeg zich af hoe ze zich kenbaar kon maken zonder het meisje al te erg te laten schrikken.
Voorzichtig deed ze nog een stapje dichterbij, ze zou gewoon wat zeggen bedacht ze. Maar wacht? zou zij wel Nederlands verstaan? Engels? Opeens was ze niet meer zo zeker. Net toen ze zich om wou draaien en weer weg wou lopen struikelde ze over een tegel die niet meer helemaal recht lag. "Auw!" ze keek naar haar knie waar nu een beetje bloed op zat. Nu vond ze het echt even niet leuk meer.
Een traan rolde over haar wang, ze wou naar huis. Naar mama en papa, en naar Nana het kindermeisje.

  • *
29 april 2014, 22:14
Het was donker, veel te donker. Iets wat ze niet helemaal had verwacht. Natuurlijk had ze geen lampen verwacht, maar een enkele fakkel had hier misschien wel kunnen hangen. Nu moest ze een keuze maken, ging ze erdoorheen of misschien een andere weg zoeken. Ze was ergens nieuwsgierig, ze was benieuwd wat er was. Maar als ze er was, zou ze dan ook niet meer kunnen zien? Ze werd uit gedachte gehaald toen ze een stem hoorde. Haar ogen zochten meteen iemand die het kon zijn geweest en toen zag ze iemand op de grond. Een meisje, normaal zou ze er naartoe lopen. Vragen of het met haar ging. Maar nu ze in deze vreemde omgeving was, bleef ze haar enkel aankijken. Een vragende blik in haar ogen en niet zeker wat te doen. Ze was nog steeds in deze vreemde omgeving en ze wist nog steeds niet hoe ze hier kwam en of dit alles wel echt was. Dus ze had enkele tellen nodig om in beweging te komen. Langzaam, nog steeds twijfelend, bleef ze een meter van het meisje afstaan.
"Gaat het?" Vroeg ze met een twijfeling in haar stem. Duidelijk dat ze niet helemaal wist hoe te reageren in deze situatie. Toen er een traan over de wang van het meisje liep, wist ze al helemaal niet goed wat te doen. Dus bleef ze staan en wachtte op het antwoord van het meisje.

29 april 2014, 22:44
Licht geschrokken keek Sanne op. Ze kon Nederlands.
"ja het gaat wel denk ik" zei ze wat verlegen terug, zonder het meisje aan te kijken.
Ze stond op en keek naar knie, het bloeden was al gestopt en het viel inderdaad wel mee.
Opeens keek ze het meisje wel aan. "Weet jij toevallig meer van hier dan ik?"
Ze hoopte het van wel maar vreesde het ergste.
"by the way .. gave hoed" en toen glimlachten ze even vriendelijk.
Ja het zou allemaal wel goed komen, dat moest gewoon, dat wist ze zeker.

  • *
02 mei 2014, 22:34
Alexys speelde met het uitende van haar mouw. De witte blouse was iets te ruim, maar dat vond ze altijd fijn zitten als ze thuis was. Haar lichte spijkerbroek was op dit moment nog schoon te noemen, al waren de onderkant van haar broekspijpen lichtelijk nat toen ze door het water was gelopen. Het meisje antwoordde, het verbaasde haar ergens. Maar het was logisch, over het feit dat ze niet Nederlands zou kunnen zijn, had het meisje niet eens over nagedacht.
Het meisje stond op, dit zorgde ervoor dat het meisje nog steeds enkel naar haar bleef kijken. Zei nog niks, want soms keek ze soms eerst liever de kat uit de boom. Toen werd ze opeens aangekeken en haar heldere ogen staarde haast verbaasd naar het meisje. Het meisje vroeg of ze iets meer wist van hier en ze schudde haar hoofd. Ze had werkelijk geen idee, ze keek nog eens rond, probeerde duidelijk te krijgen of ze het herkende. Maar zo ver ze wist was het niet op de plek waar ze hoorde te zijn.
Toen zei ze dat ze een gave hoed had, even kon ze de eerste woorden niet plaatsen. Ze wist dat het Engels was, haar oma was Engels, dus hier en daar kon ze het wel spreken. Maar ze had het niet verwacht en omdat ze toch nog op de omgeving aan het letten was, ging dat even langs haar heen. Ze gaf een compliment over haar hoed en een kleine glimlach kwam op haar lippen.
"Dankjewel." Zei ze rustig. "Maar ik weet niet waar we zijn." Gaf ze eerlijk toe. Aan de vraag kon ze merken dat zij het dus ook niet wist.
"Ik was eigenlijk thuis." Ze beet op haar lip, merkte hoe dit eigenlijk meer iets was voor in boeken en een vreemde kriebel borrelde op in haar maag. Ze wist niet of het positief was en of dit leuk was, of dat dit juist negatief was en haar meer angst aan moest jagen.
"Ik ben Alexys, Lex in het kort." Ze stak haar hand uit, wist niet of het meisje wel behoefte had aan de naam van haar. Maar als ze hier samen zaten, kon ze maar beter met iemand zijn waarvan ze de naam kende.

  • *
07 mei 2014, 16:34
Namir liep terug naar de ruïne. Hij had zijn ochtend besteed aan vissen wat verderop. Over zijn rug hing het net met zijn vangst erin, een tiental aan kleine visjes. Dat zou zeker genoeg zijn voor de rest van de dag en wellicht de volgende ochtend. Straks zou hij ze eerst gaan schoonmaken en dan roken.
Voor noten en vruchten zou Namir later op pad gaan, dan kon hij gelijk het afval dumpen op afstand van zijn leefplek, zodat de roofdieren niet in de ruïne kwamen. Het was simpel en had hem tot nu toe veilig gehouden.

Namir betrad de ruïne, maar prompt bleef hij stilstaan. Verderop zag hij onbekenden staan. Nee! Hadden ze hem gevonden?! Hoe kon dat? Zo snel en stil als hij kon, verschool de Gelfling zich tussen de bladeren en stenen. Hij legde zijn net af en pakte uit voorzorg zijn boog. Waren dit handlangers van de tovenaar? Ze zagen er in ieder geval niet uit als sommige van diens verschrikkingen.
Zo geruisloos mogelijk sloop Namir dichterbij. Hij wilde eerst wat beter zien om ze verder te beoordelen. Wat hem zorgen baarde, was dat ze groter waren dan hem. Maar wellicht gaf hem dat ook een voordeel. Hij besloot het af te wachten en luisterde verscholen naar wat er besproken werd.
Give me something for my mind, something for the pain inside, a remedy, a cure for life.

06 juni 2014, 09:39
Sanne bekeek het meisje nog eens goed, haar kleding was duidelijk anders dan die van haar zelf,
ze zou het zelf niet aantrekken maar ze vond het wel erg stoer, en het stond haar goed.
Helaas wist ook zij niet waar ze was, daar schoten ze dus tezamen niet veel mee op.
"ik was eigenlijk thuis" .. Hier luisterde ze van op, zij was op school ..
Het meisje stelde zich toen voor en stak haar hand uit, Sanne wit dat van haar nu het zelfde werd verwacht.
Beleefdheid was altijd erg belangrijk geweest in haar opvoeding.
Ze schudden Alexys hand. "Sanne Leeuwenhart" .. "en ik was op school, voor ik hier kwam dus"
Het idee dat ze nu in een soort kerk stond maar dan anders vond Sanne grappig
"toch wat anders dan de kerk thuis" zei ze in het algemeen, en opeens moest ze een beetje lachen,
want ja dacht ze, huilen zou de zaak ook niet beter maken toch?
"Ok en nu? jij een idee?" .. Het meisje was waarschijnlijk dan wel jonger maar dat zei niets over slimheid

  • *
10 juni 2014, 11:23
"Aangenaam!" Zei ze iets vrolijker. Ook omdat Alexys het meisje nu met een naam kon aanspreken. Dat ze hier niet alleen was in deze vreemde 'droom'. Ze vertelde dat ze op school zat en ze dacht na, ze had wel eens in een boek gelezen over een portaal, maar die bracht iedereen altijd naar dezelfde plek. Het kon niet zijn dat er twee portalen waren die naar dezelfde plek ging, toch? Ze had sowieso geen portaal gezien, ze liep gewoon door een deur heen.... Daarbij waren dat dingen die enkel in boeken voor kwamen! Die bestonden nooit echt.
Ze was niet blij met deze puzzel, een raadsel dat haast niet op te lossen viel in haar ogen. Zij was ook wel eens in een kerk geweest en ze knikte dan ook toen Sanne zei dat deze er anders uit zag. Alexys ging er dan wel niet naartoe omdat ze gelovig was; ook was het een lange tijd geleden dat ze er geweest was. Toch kon ze zich een andere kerk herinneren inderdaad. Toen vroeg ze of zij een idee had, ze haalde toch haar schouders op.
"Het lijkt erop dat we dus ergens anders terecht zijn gekomen. Ik wilde net de gang op rennen, maar de deur kwam hier uit." Uit boeken wist ze dat het belangrijk was om goed te formuleren wat er gebeurt was. Zijzelf liep door een deur, dat was een belangrijk feit... Toch? Ergens was het spannend, ze voelde zich net een hoofdpersoon in een boek en ze moest dan ook goed nadenken.
"We moeten sowieso onderzoeken dadelijk, wat er allemaal is en waar we zijn." Ze zette haar hoed net een tikje rechter. "Hoe ben jij hier terecht gekomen eigenlijk?"dwaalde ze toch weer van haar avontuurlijke plan af en was toch te nieuwsgierig naar Sanne. Dat er een derde persoon in de ruimte was gekomen, had ze niet opgemerkt. Ze was te druk bezig geweest in haar gedachte.

  • *
25 juli 2014, 14:31
Ze waren de enige drie personen in de ruïne - of twee, voor zover Sanne en Alexys tot nu toe door hadden - maar het was verder zeker niet verlaten. Naarmate de meisjes aan hun nieuwe omgeving begonnen te wennen, hoorden ze vogels fluiten in de bomen en op de muren, en af en toe geflapper van vleugels.

Alleen Namir, die de omgeving kende en bovendien niet de zon in zijn ogen had, zag dat er ook op de grond nog iets aanwezig was. Precies aan de andere kant van de twee meisjes zag hij twee ogen glimmen, een donkere vorm bewegen, en ving hij een glimp op van groenig bruine vacht. Het was genoeg om te herkennen dat het een mardola was, een slank en snel roofdier van ongeveer zo groot als de grotere van de twee meisjes. Het was waarschijnlijk hier om te drinken, of om een vogel te vangen, die hier in het groen meer voorkwamen dan op de rotsvlakte. Hij had de dieren al wel een paar keer gezien en ze bleven nooit lang. Het was geen gevaarlijk dier zolang je wist hoe je ermee moest omgaan: niet aankijken en geen snelle bewegingen maken tot ze weer weg waren. Mardola's hadden geen enkele interesse om wezens groter dan vogels aan te vallen, maar zodra ze zich bedreigd voelden, konden ze bijzonder fel uit de hoek komen.

Op dit moment leek de mardola nog te twijfelen wat het met deze twee onbekende wezens aan moest. Hij, of waarschijnlijk zij, zwaaide langzaam met een gepluimde staart. Het geritsel dat dit veroorzaakte in de bladeren, viel niet op onder het ruisen van het water, maar het was toch mogelijk dat één van de meisjes het zou horen. En als ze het eenmaal hoorden en de juiste kant op keken, zouden ze het dier vanzelf ook ontdekken.

[ooc]Kijk zelf of je het wil opmerken of niet :) [/ooc]

  • *
26 juli 2014, 17:50
Namir baalde toen hij de ogen zag. Een slecht voorteken? Ja, zodra hij de vacht zag, wist Namir het zeker; een Mardola. De meisjes zelf leken geen bedreiging. Wat zou betekenen dat zij nu in eventueel gevaar waren. Iets wat de Gelfling erg vond. Leven was immers kostbaar. Al was hij niet zo vergevingsgezind voor de wezens die de dood van zijn vader hadden betekent.
Namir hoopte maar dat de meisjes het dier niet zouden zien, of anders heel rustig bleven. Dat was sowieso wel een pre, want wie weet hoe de Mardola op ze zou reageren.
Give me something for my mind, something for the pain inside, a remedy, a cure for life.

  • *
10 augustus 2014, 20:54
Het roofdier was duidelijk niet van plan om lang te wachten op een slok water. De mardola stapte uit de schaduwen en was nu voor niemand meer te missen. Haar bewegingen en formaat deden denken aan een panter, maar haar lichaam was langwerpiger en haar ruwe vacht groen-bruin gevlekt en gestippeld. Ze spitste haar opzij staande, ronde oren en wierp nu en dan een behoedzame blik naar de meisjes terwijl ze langzaam in een boog om hen heen begon te draaien.

  • *
04 september 2014, 22:18
Ze zag iets vanuit haar ooghoek bewegen en in een ruk draaide ze haar hoofd om. Geschrokken van de plotselinge beweging die ze zag. Maar haar ogen werden groot bij het zien van het 'monster'.
Rennen! Dat was haar eerste ingeving, maar ze deed het niet. Haar lichaam leek op de grond vastgeroest te zijn. Ze bleef met haar lichte ogen naar het beest kijken, hield iedere beweging in de gaten. Als het te dichtbij zou komen, dan zou ze rennen; dan moest ze rennen. Toch?
Nu durfde ze niet te bewegen, keek ze naar het beest, hoe het in een bocht om hen heen liep. Ze deed een kleine, maar rustige stap naar achteren. Hoopte niet dat ze het beest op zich af zou laten komen. Ze wilde het weg hebben, maar haar lichaam werkte niet mee. Zocht niet om op dit moment te rennen.